Een nieuw avontuur
Nu we goed en wel bekomen zijn van onze jetlag kunnen we beginnen uitkijken naar ons volgend avontuur. We hebben de reismicrobe goed te pakken!
Deze keer gaan we voor een romantische trip, maar dan ééntje met een chemische toets. Voor de gelegenheid doen we wat oogschaduw aan en gaan we geheel in kostuum naar Schotland, om zo daar perfect in te blenden tussen de fans van een band waar we al jaren fan van zijn en ticketjes hebben kunnen bemachtigen voor hun show.
We hebben nog enkele tickets over, en nog een beetje plaats in ons vliegtuigje. Als er iemand nog zin zou hebben om mee te gaan emo-trippen in Schotland, laat van je horen ;).
De laatste dag
Met nu al een beetje heimwee nemen we vandaag afscheid van Tokyo. Onze koffers zijn overladen, onze beentjes kunnen wat rust gebruiken en onze bananenhartjes zijn rijk gevuld van zo'n intense, mooie reis.
We nemen nog een laatste kiekje aan onze favoriete tempel die we konden vinden, we slepen onze valies met alle souvenirs door de metro naar het vliegveld, en we plakken ons vliegtuigje terug aan elkaar. Niets dat een beetje duct tape niet kan fixen.
Zoveel als we genoten hebben van deze reis, zoveel gaan we thuis ook deugd hebben van even te ploffen in onze zetel om er dan een hele tijd niet meer uit te komen. Kevin heeft alvast voor de volgende maanden verlof ingepland om alle prikkels te verwerken en in nostalgie terug te kijken naar de vele mooie momenten hier. Pedro zal alvast beginnen met de volgende reis te plannen, want nu hebben we de smaak te pakken.
Samen kunnen we de wereld aan ❤️
Dag 12
Vandaag starten we de dag met een ontbijtje in Starbucks. Waar beter dan in Tokyo om in een Amerikaanse keten binnen te stappen voor een traditioneel Japans ontbijt. Njammie.
Onze reis vliegt voorbij en voor we het wisten is het al onze laatste dag hier, zo ver weg van huis. We moeten dringend nog wat souvenirs gaan kopen voor het thuisfront, en voor onszelf. We met onze shopping bag trekken we de stad in op zoek naar leuke cadeautjes. Ons artistiek oog viel op enkele kleurrijke schilderijtjes, en we hadden nog wat laatste centjes zitten om er elk ééntje mee te nemen. Nog geen idee waar we ze thuis gaan hangen, dat zijn zorgen voor later.
Voor de tweede keer deze reis gingen we de uniqlo binnen om nog een paar nieuwe tenues te kopen. Het is hier super goedkoop, dus we nemen alles mee waar ons oog op valt. Zelfs de visnetjes uit de paskamers stonden ons als gegoten. Hoppa, die nemen we ook mee.
Terug in het hotel doen we nog een valies-check, om zeker te zijn dat al onze veroveringen passen in onze valies voor de terugtocht. En met nog een beetje goed te schikken en wat zaken vacuum te trekken lijkt dat ons peace of cake. Komt goed!
Dag 11
Onze voetjes hebben deugd gehad van hun rustdagje. We kunnen weer op pad! Op onze eerste stop zat het geluk aan de goede kant, of toch vooral aan de binnenkant van kleine houten kokers met geluksbriefjes in die je kon kopen. Take our money!
Op de briefjes stond dat we een fantastische dag gingen hebben en veel nieuwe vriendjes gingen maken. Daar gingen we meteen werk van maken. In het mini pig café vonden we die nieuwe vriendjes meteen. We smokkelden ze mee naar buiten om de dag van hun leven te beleven. Van bamboebos tot strand tot karaokebar, wat een topdag!
Als afsluiter werden we nog getrakteerd op een light mapping show op één of ander weer veel te groot gebouw hier in Tokyo. Met zijn technische hacking-skills slaagde Pedro erin om de show te hacken en onze vakantiekiekjes op het gebouw te projecteren. Kevin had zichzelf nog nooit zo groots gezien, z'n zelfbeeld is weer astronomisch gegroeid. Core memory momentje.
Dag 10
Het is vandaag al de tiende dag van onze reis, en dat beginnen we te voelen. Elke dag van hier naar daar sjezen zorgt ervoor dat onze beentjes en voetjes wat nood hebben aan rust. Daarom gaan we vandaag onze voetjes niet gebruiken.
Onze eerste poging om met onze bananenboot door de stad te varen was niet meteen een succes. We geraakten niet snel vooruit en er ontstonden files rond ons. Geen succes dus, tijd om even te bezinnen.
Door even rustig goed na te denken in een comfortabele setting kregen we het inzicht dat we de bananenboot moesten inruilen voor andere vervoersmiddels. In de lucht bijvoorbeeld, waar we een mooi uitzicht mee kregen over alle Apple stores van Tokyo. Van de helikopter gingen we over naar een Jinrikisha om zo te genieten van het Yoyogipark. De culinaire tocht erna was inbegrepen in de prijs, mooi meegenomen.
Dag 09
Phoeh, dat was een wilde nacht. We hebben alle hoeken van Tokyo gezien en met een paar uurtjes slaap zijn we weer fris en monter om aan een nieuwe dag te starten. En wat voor één.
Dankzij connecties van onze nieuwe vriendjes zijn we binnen geraakt in een sumoworstel training. Wat een spektakel! En terwijl doorsnee toeristen hier muisstil moeten zijn gingen wij voluit om luidop mee te supporteren voor onze nieuwe vrienden. Het werkte aanstekelijk, zo konden ze nog eens hun lachspieren gebruiken. Alweer vrienden voor het leven gemaakt hier.
De rest van de dag hebben we de stad doorkruist op zoek naar de beste snoepjes om mee te nemen naar huis als souvenir. Niet evident aangezien onze snoepsmaak nogal gelimiteerd is, maar met wat zoeken in louche winkels vonden we al heel wat lekkers. Tijd om alles voor te proeven op onze hotelkamer.
Dag 08
Vandaag is het verhuisdag! Omdat de vorige kamer wat groot uitgevallen was voor ons gaan we de tweede week volop voor gezelligheid in onze nieuwe hotelkamer. Lekker knus, zo hebben we het graag. We proppen al onze spullen tegen de muren en trekken opnieuw de stad in.
En om het vandaag nog extra gezellig te maken, gingen we op pad om nieuwe vriendjes te maken. En in het eerste restaurant hadden we al meteen prijs. Toen hij, of zij, ons kwam verwennen met banaantjes waren we meteen verkocht. De lachtende oogjes, leuke geluidjes en zelfs z'n das was fandastisch. Bij ons gaat het snel, dus we hebben er meteen een vriend voor het leven bij. Voor vandaag toch.
Zoals vrienden al eens doen voor elkaar gaf hij meteen z'n ontslag en mocht hij, of zij, het van z'n baas afbollen. Letterlijk. We mochten aan de levende lijve ondervinden hoe goed hij kon bollen over de straten van Tokio.
Om onze bende compleet te maken namen we nog het eerste beste huisdiertje mee dat we konden vinden. Bleek dat die toegang had tot de ondergrondse parking van het hotel. In een mum van tijd vonden we een gapaste auto om de hele nacht mee door de straten te crossen. Toet toet!
Dag 07
Vandaag stond onze wekker op een onmenselijk vroeg uur. We waren gisteren nog lang blijven plakken op het uitzichtpuntje waardoor we nu met hele kleine oogjes aan de dag beginnen. Terwijl onze ogen meestal wijd open staan zodat we alles goed kunnen zien.
Het vroege uur had alles te maken met onze uitstap voor vandaag. We hadden nog wat centjes over en boekten Amaar, een privé chauffeur die om privacyredenen graag anoniem wil blijven. Uit respect daarvoor noemen we hem anoniempje, te bereiken op +81 90-7870-0786.
We trokken het binnenland in met een duidelijk doel. Nu we halverwege de reis zijn is het hoog tijd om onze kleren een wasbeurt te geven zodat we weer spik en span zijn voor het tweede deel van de reis. En aangezien er in ons hotel geen wasmachine aanwezig is (want we vonden het ontbijt belangrijker), moeten we creatief zijn.
We waren getipt dat er in het noorden een goeie plek is om als wasmachine te gebruiken. Wij dus met al onze vuile sokken, onderbroeken, salopetten en rokjes naar daar om van de faciliteiten gebruik te maken. De locals waren zelfs zo gastvrij dat ze wat plaats maakten voor ons. We komen hier nog terug, zeker als we na het harde werk nog eens mogen dobberen met een cocktail. We gaan een goeie review achterlaten, en lichtjes vervuild water.
Op de terugweg bracht anoniempje ons naar een groot kasteel, zogezegd. Al was die plots spoorloos verdwenen en moesten we ons beste verbeeldingsvermogen gebruiken om er een kasteel in te zien. Ons hotel is meer een kasteel dan dit, nu toch nog ... want vanaf morgen maken we een switch en dan houden we ons hart een beetje vast waar we gaan terechtkomen.
Dag 06
Vandaag doen we een cultuurdagje. We willen eens aan de lijve ondervinden wat Tokyo ons allemaal nog te bieden heeft. En hoe kunnen we dat beter voelen dan door een Taiko drum workshop te gaan volgen. Een beetje trommelen, dat moet lukken dacht Kevin. Al bleek al snel dat zijn ritmegevoel ver zoek was. Terwijl hij werkte aan zijn oog-hand-coördinatie ging Pedro helemaal los. Z'n zuiderse salsa achtergrond kwam nog eens goed van pas.
Genoeg armspieren gekneed, tijd om onze ogen de kost te geven. Blijkbaar steken ze hier museums helemaal vanboven in hoge torens. Hup naar boven, even wat snacken in de lift want het zijn heeel veel verdiepingen.
Eenmaal aangekomen bleek dat er midden in het museum een binnenspeeltuin te vinden is. Tot zover ons cultuurdagje, speeltijd! Om dan moe maar voldaan de rest van de avond uren te staren naar de skyline van tokyo. Bijna zo mooi als ons zicht uit de zetel thuis.
Dag 05
Het opstaan was vandaag een beetje moeizaam, maar niets beter om wakker te worden dan een een wilde treinrit naar het Noorden. We hebben even genoeg gezien van het grote Tokyo en gaan naar een soort mini-Tokyo. Alles hetzelfde, gewoon een beetje kleiner. Net als wij.
We waren van plan om de straten plat te gaan fotograferen. Kevin kon moeiteloos heel z'n filmrolletje in een halve minuut vol fotograferen, maar Pedro was wat selectiever en had nog wat moeite om mooie kiekjes te maken in de drukke straten. Voor hem zouden de buitenwijken beter werken.
Op onze weg vonden we grappige winkeltjes met slotmachines om in Japan nutteloze Chinese brol te kunnen kopen. Kevin had nog wat centjes in z'n zakken zitten en we super diverse dingen gekocht.
Na al dat rondsjezen was het tijd voor een drankje. We hadden ergens horen waaien dat we hier ergens de beste chocomelk ter wereld konden drinken. De enige voorwaarde was dat je er een paar sloefkes voor moet aantrekken voor je het heiligdom ter chocolademelkjes kon betreden. En toegegeven, ze waren bijna zo goed als onze bananenmelkjes. Slurp slurp :)
Dag 04
Vandaag zijn we gaan shoppen! En uiteraard hebben we meteen alle Apple Stores in de stad bezocht, zo hoort het. Zo hebben we meteen al het hoogtepunt van onze reis gehad. We kochten wat gele iPhone sokken en lieten zelf een kleinigheidje achter in de winkel.
In de camerawinkel ging het minder vlot. Eindeloos veel toestellen maar niet dat ene model waar wij op zoek naar zijn. Hoe moeilijk kan het zijn om een gele camera te vinden. Voor Kevin werd het allemaal een beetje teveel, z'n hoofdje deed een beetje pijn. Hij is het dan ook niet gewend om veel moeite te doen voor iets.
Gelukkig vonden we nog genoeg andere winkels om de door ons personeel zuur verdiende centjes aan uit te geven. Pedro vond in een verkleedkledij winkel ook een grappig pakje van een ijsvogel. Ideaal om eens wat toeristen mee goed beet te nemen ;).
Dag 03
Hallo Tokio! Fris en monter trekken we de stad in. En daarmee bedoelen we dat we een groot donker gebouw vol vreemde ruimtes waar we kiekjes kunnen nemen voor onze instagrams. Kwamen we daar toe en moesten we blijkbaar tot aan onze knieën door het water waden dat vol goudvissen leek te zitten. Jakkes, onze schoentjes werden nat. Gelukkig had Kevin een geniale ingeving en plots zaten we op een bananenboot. Veel beter zo!
We hebben heel goed onze beentjes gebruikt, de kilometers zijn al niet bij te houden. Onderweg nemen we nog een kiekje met een huishoudrobot en we gingen op zoek naar het meest kleine restaurantje dat we konden vinden om onze banaantjes op te smikkelen. Njammie! De traditionele Japanse keuken laten we aan ons voorbijgaan, zo avontuurlijk zijn we nog niet.
Dag 02
Veilig geland! Die bananenbrandstof heeft z'n werk goed gedaan, nu we eindelijk eens op reis zijn hebben we in sneltempo eerst een toertje rond de wereld gedaan om dan zachtjes te landen op de luchthaven van Tokyo. Missie volbracht.
Dankzij een tip van een insider wisten we dat het niet slim was om met onze banaantjes voorraad door de security checks te gaan, want we willen hier zoveel doen en een gevangenisbezoek hoeft niet. We vonden een ideaal vervoersmiddel waarmee we vanop de tarmac rechtstreeks naar ons hotel konden rijden. Makkie.
Niets leuker dan dwars door de straten scheuren, bijna zoals in onze straat thuis op vrijdagavond. Eenmaal toegekomen in het hotel konden we na 4 uur handleidingen lezen in ons bedje kruipen. Onze nieuwe pyjama zit ons als gegoten, en matcht goed met Pedro z'n rokje en Kevin z'n businesslook. Nog een laatste kattenfilmpje en dan oogjes toe en op naar morgen!
Dag 01
Woehoew! Als Jolien op haar ééntje naar de andere kant van de wereld durft vliegen, dan kunnen wij dat ook! We hebben het eerste beste vliegtuig dat we vonden gekaapt in de speelgoedwinkel en met wat bricolagewerk hebben we het aan de praat gekregen. Goed dat Pedro nog een diploma luchtvaartmechaniek op zak had ergens verstopt in z'n bananenbladrokje. Altijd handig.
De brandstoftank zit propvol banaantjes en hoppa, we zijn de lucht in. Op avontuur!
